Bolu’da
bir hafta

Şehirden uzaklaştıkça binaların yerini orman, trafik sesinin yerini sessizlik alıyor. Narven’e vardığımızda etrafımızı çeviren dağlar tatilin havasını daha ilk günden değiştirdi.

Tesisin en sevdiğim yanı doğadan kopuk olmamasıydı. Pencereden baktığında karşında başka binalar değil doğrudan orman ve dağ var. İçerideki yürüyüş yolları ve yoğun bitki örtüsü de çocuklarla vakit geçirmek için elverişli.

Tatilin en güzel duraklarından biri Gölcük Tabiat Parkı oldu. Gölün çevresinde yürürken acele etmeye gerek yok; bir yere yetişmeye çalışmadan yürüyorsun, bazen göle bazen ağaçlara bakıyorsun. Bence Gölcük’ün güzelliği de burada.

Çocuklarla gidince en güzel ayrıntı nilüferlerin olduğu bölümdü. Suyun üstündeki yaprakların arasından çıkan pembe çiçekler özellikle onların ilgisini çekti. Bizim birkaç dakika bakıp geçtiğimiz şeyler, çocuklarla gezerken tatilin küçük bir etkinliğine dönüşebiliyor.

Bolu’ya gelip sadece uzaktan orman seyretmek olmazdı. Tatilin hareketli kısmında ATV’lerle toprak yollara çıktık.

Asfaltın ve düzenlenmiş yürüyüş yollarının dışına çıkıp ormanın biraz daha içine girdiğinde bölgenin ne kadar yoğun bir bitki örtüsüne sahip olduğunu daha iyi fark ediyorsun. Üstümüz tozlandı ama işin eğlencesi de biraz orada.

Günler dışarıda geçti, akşamlar tesiste. Bir gün mangal yaktık, bir gün ateşin başında oturduk. Programsız geçen akşamlar tatilin en dinlendirici kısmıydı.

Çocuklardan biri için haftanın en iyi yanı ne orman ne göldü; ata binmekti.

Bir akşam Bolu merkeze indik. Gündüz göremediğim bir şeyi gece gördüm: çarşının kepenkleri kapanınca sokak boşalıyor ve sokağın ucundaki cami tek başına kalıyor. Bayezid Camii’nin iki minaresi ve kurşun kubbesi, gündüz esnafın arasında kaybolan bir şeyken gece sokağın bütün yönünü belirliyor.

Bir gün de Gerede’ye, Yazıkara köyüne gittik. Köyü yukarıdan çektim. Yerden bakınca birbirinden bağımsız duran evler, tarlalar ve yol; havadan bakınca tek bir düzen oluyor. Köyün neden tam oraya kurulduğunu anlamak için bir kere yukarıdan bakmak yetiyor.

Bir haftaya geriye baktığımda aklımda yalnızca gezdiğimiz yerler kalmıyor. Bazen bir kahve molası, bazen uzun bir sohbet, bazen göl kenarında geçen yarım saat.

Her gün mutlaka görülecek bir yer ya da hazırlanmış bir program olması gerekmiyor. Narven tatilinin güzel taraflarından biri tam olarak buydu: bazı günler dışarı çıktık, bazı günler çevreyi gezdik, bazı zamanlarda hiçbir yere yetişmeden oturduk.

Fotoğraf arşivine dönüp baktığımda bir tatilden geriye kalanın ne kadar basit olduğunu bir kez daha fark ediyorum. Göl kenarında çocukların suya bakışı. Ormanın içinden geçen bir yol. Masada edilen uzun bir sohbet. Ve yıllar sonra baktığında seni yeniden o güne götürecek birkaç kare.

Yaz biterken biraz serin hava, bolca yeşil. Bazen iyi bir tatil için bundan fazlasına gerçekten gerek yok.